Kinderen kunnen oprecht blij worden van iets kleins als een ijsje. Zoals Andre Hazes al bezong is de (glim)lach van een kind één van de mooiste dingen in het leven. Van alle secundaire arbeidsvoorwaarden die je hebt als ijscoman is ‘het eenmaal per uur aanschouwen van een lachend kind’ misschien wel de leukste en zonder twijfel het meest hartverwarmend. Het koopproces van een kind dat een ijsje gaat (laten) kopen (door zijn/haar vader/moeder) gaat als volgt:

Het begint met glinsterende ogen, ze worden steeds groter naar mate ze dichterbij komen. De ogen zijn gericht op de bakfiets, en op mij. Hoe dichterbij ze komen hoe vaker ze zich afwenden van mij en mijn bakfiets. De ogen kijken omhoog, naar pappa of mamma. Vragend. Manipulatief. Vanaf nu ligt de druk bij de ouder. Er zijn er maar weinig die zo dom (of moedig) zijn om hun kind een ijsje te ontzeggen met als resultaat een dramaqueen of dramaking.

Mijn advies aan alle ouders die ooit in deze situatie terecht komen is dan ook: Koop altijd een ijsje voor je kind, dat bespaart je een hoop gedoe! En wil je er echt van genieten? Neem er dan zelf ook één!

Zeg nou zelf. Is er iets schattigers dan een kind dat geniet van een heerlijk ijsje?