Maandag 17 Januari 2011, Blue Monday. De meest deprimerende dag van het jaar. Tenminste dat rekenen slimme mannen en vrouwen in laboratoria uit. In dat geval hadden ze gelijk ook. Ik zat thuis. Het was koud, het waaide en regende. Ik voelde me hopeloos. Rokjesdag was nog lang niet in zicht en daarmee de eerste ijsverkoop dus ook niet. Ik merkte dat veel mensen in hetzelfde schuitje zaten en om hen (en mezelf) op te vrolijken bedacht ik dat ik dan maar ijsjes moest gaan verkopen om de mensen een vrolijk gevoel te geven. Verkopen? Nee, natuurlijk niet! Ik ga ijsjes uitdelen. Zo doen we dat bij Socialijs; Share the Summer! Nadat ik een blog had geschreven om het wereldkundig te maken kon ik niet meer terug en ik belde mijn leverancier.
Ik: ‘Hi, met Marten. Ik wil graag 100 raketjes bestellen. Ik kom ze donderdagmiddag halen, is dat goed?’ Leverancier: ‘Uhm, hoe bedoel je?’ Ik: ‘Nou, zoals ik het zeg. 100 Raketjes. Donderdag halen.’ Leverancier: ‘Wat moet jij met 100 raketjes?’ ik: ‘Uitdelen’ Leverancier: ‘Je bent gek!’ Ik: Klopt. Tot donderdag?’ Leverancier: ‘Je bent gek, tot donderdag’. Geregeld.
Vrijdag 21 Januari was de dag van de Socialijs Share the Summer Tour. Ik was van plan om in mijn zomerse outfit te gaan werken, dat betekent dus korte broek/t-shirtje, maar op het laatste moment had ik toch besloten om een lange broek aan te doen vanwege de kou. Ik vond het wel belangrijk om mijn Socialijs T-shirt aan te doen. Alles voor de free publicity 
Het weer was slecht. Er werd rond het middag uur regen voorspelt, dus ik was vroeg uit de veren. Mijn winterstalling was afgelopen winter in Vleuten, waar ik ‘s morgen vroeg mijn bakfiets een grote opfrisbeurt heb gegeven. Rond 9 uur heb ik direct een goede opwarmer gemaakt door naar de Uithof te fietsen. Op de Uithof werd ik het begin raar aangekeken, maar toen de studenten er achter kwam dat ik gratis ijsjes uit aan het delen was, toen was er geen houden aan. Een groepje studenten vond dat ik mijn ijsjes niet moest uitdelen maar dat er toch betaald moest worden. Spontaan organiseerden zij dat er betaald moest worden met een dikke knuffel voor de ijscoman! Na een half uurtje hadden we zo’n 25 gekken gevonden die wel een raketje van mij wilde hebben in ruil voor een knuffel. De knuffels hielden mij zowel fysiek als mentaal warm!
Zoals in de zomer was ik natuurlijk nu ook oproepbaar via twitter. Mijn vaste klanten en vrienden van Rhinofly hadden mij al besteld en stonden dus op het programma. Heel leuk, maar wel weer een heel eind fietsen. Maar de ‘klant’ is koning. Dus met goede moed en een grote lach op mijn gezicht ben ik hun kant op gefietst. Ik kwam daar nog net niet onderkoeld aan, want het was echt slechter weer geworden. Ik ben met een bak ijsjes naar binnen gelopen en alle medewerkers een ijsje aangeboden. Ook hier werd de actie enorm gewaardeerd, al raakte ik mijn ijsjes niet echt kwijt. Gelukkig kreeg ik een lekkere mok met warme chocomel (EN SLAGROOM!) van ze.
Na Rhinofly stond de binnenstad op het programma, maar toen ik buiten kwam begon het net te sneeuwen! Jullie willen niet weten hoe koud ik het had toen ik weer op de bakfiets stapte en de brug over het Amsterdam Rijnkanaal beklom. Ik heb toen besloten om de rest van het programma te cancelen en ben snel naar mijn huis gefietst in Nieuw-Engeland om mezelf voor een langere periode op te warmen. Later op de middag heb ik me dik aangekleed en ben ik terug gegaan naar de stalling. Onderweg heb ik nog gratis ijsjes uitgedeeld bij stoplichten aan verraste medemensen.
Een nuchter persoon zou het eens zijn met mijn leverancier. Ik ben gek. 31,4 kilometer gaan fietsen in de vrieskou. In een t-shirtje. En ik heb er geen cent mee verdient. Klopt, maar ik heb wel een aantal mensen uit hun winterdepressie gehaald en dat is ook wat waard.
Socialijs: Share the summer!
