29 Juni 2010, 09.00 ’s ochtends. Ik lig nog op bed en de telefoon gaat. Omdat ik weet dat ik van de meeste ringtones niet wakker word en omdat ik weet dat je als ondernemer altijd bereikbaar moet zijn heb ik zo’n verschrikkelijke ‘old phone’ ringtone. Hij staat standaard op zijn hardst. Het is de afgelopen dagen gekkenhuis geweest en we gaan richting een hittegolf weet Erwin Krol me te melden. Hartstikke leuk al dat werken, maar iedere minuut in mijn bed is me veel waard op dit moment. Dit is niet (alleen) uit luiheid, maar ook omdat de ochtend het enige moment is dat ik sowieso geen ijs verkoop. Meestal begin ik rond een uur of half 11 met het schoonmaken van de bakfiets, het tellen van de voorraad, het eventueel bestellen van nieuw ijs en het inladen van het ijs in de bakfiets. Dat ik om 9 uur dus nog even onder de lakens lig noem ik dan maar ‘de vrijheid van een ondernemer’.

Ik was al even wakker, maar de rinkelende telefoon maakt het noodzakelijk om de slaap uit mijn ogen te wrijven. Er staat een onbekend nummer op mijn smartphone. Opnemen dus maar. ‘’Marten Schuurman, Socialijs’. Ik vind het wel stoer om zo de telefoon op te nemen. ‘Goedemorgen, politie Utrecht met Jan Pietersen’. Ik schrik me rot, dit had ik niet verwacht. Ik heb een schoon geweten, dus denk meteen met wie er wat gebeurd zou kunnen zijn. ‘U bent ijscoman?’, ‘Ja, dat klopt’. Waar zou dit over kunnen gaan? Overtreding van de regels van mijn ventvergunning? Ik zoek de randjes wel op, dat klopt. Maar ik blijf volgens mij altijd binnen de lijntjes van het toelaatbare. ‘Uhm, ik ben morgen jarig en zou graag mijn collega’s trakteren op ijs’. Pfoew, dat is een opluchting! Ik handel het gesprek professioneel af en val nog even een halfuurtje in een diepe slaap.

De volgende dag plaats is onderstaande tweet vanaf de binnenplaats van politiebureau paardenveld. Een plek waar je normaal gesproken alleen komt als je iets hebt gedaan wat niet mag.