Het begint met glinsterende ogen, ze worden steeds groter naar mate ze dichterbij komen. De ogen zijn gericht op de bakfiets, en op mij. Hoe dichterbij ze komen hoe vaker ze zich afwenden van mij en mijn bakfiets. De ogen kijken omhoog, naar pappa of mamma. Vragend. Manipulatief. Vanaf nu ligt de druk bij de ouder. Er zijn er maar weinig die zo dom (of moedig) zijn om hun kind een ijsje te ontzeggen met als resultaat een dramaqueen of dramaking.

Mijn advies aan alle ouders die ooit in deze situatie terecht komen is dan ook: Koop altijd een ijsje voor je kind, dat bespaart je een hoop gedoe! En wil je er echt van genieten? Neem er dan zelf ook één!

Zeg nou zelf. Is er iets schattigers dan een kind dat geniet van een heerlijk ijsje?

Ik: ‘Hi, met Marten. Ik wil graag 100 raketjes bestellen. Ik kom ze donderdagmiddag halen, is dat goed?’ Leverancier: ‘Uhm, hoe bedoel je?’ Ik: ‘Nou, zoals ik het zeg. 100 Raketjes. Donderdag halen.’ Leverancier: ‘Wat moet jij met 100 raketjes?’ ik: ‘Uitdelen’ Leverancier: ‘Je bent gek!’ Ik: Klopt. Tot donderdag?’ Leverancier: ‘Je bent gek, tot donderdag’. Geregeld.

Vrijdag 21 Januari was de dag van de Socialijs Share the Summer Tour. Ik was van plan om in mijn zomerse outfit te gaan werken, dat betekent dus korte broek/t-shirtje, maar op het laatste moment had ik toch besloten om een lange broek aan te doen vanwege de kou. Ik vond het wel belangrijk om mijn Socialijs T-shirt aan te doen. Alles voor de free publicity

Het weer was slecht. Er werd rond het middag uur regen voorspelt, dus ik was vroeg uit de veren. Mijn winterstalling was afgelopen winter in Vleuten, waar ik ‘s morgen vroeg mijn bakfiets een grote opfrisbeurt heb gegeven. Rond 9 uur heb ik direct een goede opwarmer gemaakt door naar de Uithof te fietsen. Op de Uithof werd ik het begin raar aangekeken, maar toen de studenten er achter kwam dat ik gratis ijsjes uit aan het delen was, toen was er geen houden aan. Een groepje studenten vond dat ik mijn ijsjes niet moest uitdelen maar dat er toch betaald moest worden. Spontaan organiseerden zij dat er betaald moest worden met een dikke knuffel voor de ijscoman!  Na een half uurtje hadden we zo’n 25 gekken gevonden die wel een raketje van mij wilde hebben in ruil voor een knuffel. De knuffels hielden mij zowel fysiek als mentaal warm!

Zoals in de zomer was ik natuurlijk nu ook oproepbaar via twitter. Mijn vaste klanten en vrienden van Rhinofly hadden mij al besteld en stonden dus op het programma. Heel leuk, maar wel weer een heel eind fietsen. Maar de ‘klant’ is koning. Dus met goede moed en een grote lach op mijn gezicht ben ik hun kant op gefietst. Ik kwam daar nog net niet onderkoeld aan, want het was echt slechter weer geworden. Ik ben met een bak ijsjes naar binnen gelopen en alle medewerkers een ijsje aangeboden. Ook hier werd de actie enorm gewaardeerd, al raakte ik mijn ijsjes niet echt kwijt. Gelukkig kreeg ik een lekkere mok met warme chocomel (EN SLAGROOM!) van ze.

Na Rhinofly stond de binnenstad op het programma, maar toen ik buiten kwam begon het net te sneeuwen! Jullie willen niet weten hoe koud ik het had toen ik weer op de bakfiets stapte en de brug over het Amsterdam Rijnkanaal beklom. Ik heb toen besloten om de rest van het programma te cancelen en ben snel naar mijn huis gefietst in Nieuw-Engeland om mezelf voor een langere periode op te warmen. Later op de middag heb ik me dik aangekleed en ben ik terug gegaan naar de stalling. Onderweg heb ik nog gratis ijsjes uitgedeeld bij stoplichten aan verraste medemensen.

Een nuchter persoon zou het eens zijn met mijn leverancier. Ik ben gek. 31,4 kilometer gaan fietsen in de vrieskou. In een t-shirtje. En ik heb er geen cent mee verdient. Klopt, maar ik heb wel een aantal mensen uit hun winterdepressie gehaald en dat is ook wat waard.

Grotere kaart weergeven

Socialijs: Share the summer!

Toch heb ik de afgelopen twee jaar heel erg veel lol gehad en, niet onbelangrijk, een leuk zakcentje verdiend. Op dit moment sta ik voor de keus hoe Socialijs verder kan gaan. Alle andere opties daar gelaten zijn er voor mij drie opties die overblijven.

1. Een enthousiaste nieuwe ijscoman vinden.
2. ‘Socialijs’ verkopen.
3. Alle ‘losse onderdelen’ apart verkopen.

Mijn grote voorkeur gaat uit naar optie 1. Ik heb dat al eerder laten weten en hier heb ik een aantal reacties op ontvangen. Echter, het is voor niet iedereen meteen duidelijk wat het precies inhoud om ijscoman te zijn en hoe dit oa financieel geregeld wordt. Ik hou van helderheid, openheid en eerlijkheid en daarom zal ik hieronder kort en bondig uitleggen wat ik verwacht van Utrecht’s next icecream man (or girl!)

1.)    Wat zijn mijn wensen?

-          Omdat het ijsseizoen lang is verwacht ik van degene die de nieuwe ijscoman wordt allereerst volledige beschikbaarheid van 1 April tot en met 31 Augustus.

-          De nieuwe ijscoman heeft ‘feeling’ met social media. Dat betekend dat hij of zij begrijpt dat het omgaan met klanten via social media waarde heeft. Hij of zij begrijpt ook dat het bijhouden van social media profielen geen trucje is, maar hard werken.

-          Een creatief persoon die leuke en spraakmakende Socialijs-acties kan bedenken en uitvoeren.  Hiervoor hoef je niet per se marketing of communicatie te studeren, maar enig organisatietalent komt wel van pas!

2.)    Hoe werkt het?

Hoe ik het voor me zie is dat de nieuwe ijscoman zich inschrijft bij de KVK. Zijn of haar bedrijfje pacht alle benodigdheden om ijs te verkopen (zie 3. Wat levert Socialijs) van Socialijs, hiervoor spreken wij een prijs af (zie 4. Wat kost het jou). Op deze manier is de nieuwe ijscoman zijn eigen baas, iets waar ik veel waarde aan hecht.

3.)    Wat levert Socialijs

-          Een authentieke ijsbakfiets, bouwjaar 1952, gerenoveerd 2010.

-          Een vriezer.

-          Alle accessoires om ijs te kunnen  verkopen (parasols, ijsbakken, koelpatronen, etc).

-          Goede contacten met ijsleverancier.

-          Het twitteraccount @Socialijs, het Socialijs Facebook account en de mogelijkheid om te bloggen op www.socialijs.nl.

-          De in twee jaar tijd opgebouwde naamsbekendheid.

-          Ik blijf altijd bereikbaar voor advies, kennis, back-up en algemene vraagbaak.

4.)    Wat kost het jou?

Voor het leveren van bovenstaande vraag ik  €300,- per maand. Dat is €1200,- voor het gehele seizoen.

Ik heb gekozen voor een vast bedrag per maand, en niet voor een percentage van de omzet, om de nieuwe ijscoman te motiveren. Hoe harder en meer hij of zij werkt, hoe meer er aan het einde van de maand overblijft. Daarnaast is €300,- een bedrag dat, ook in een maand met slechte weer, makkelijk betaald kan worden.

Naast de eenmalige inschrijving bij de KvK (€40-50) moet er een ventvergunning aangevraagd worden bij de gemeente Utrecht. Deze kost eenmalig zo’n €120,-. Met deze vergunning mag je overal in Utrecht, buiten de singels en een aantal andere uitsluitingen,  ijs verkopen. Ook moet je een stalling zien te vinden waar de ijsbakfiets ’s nachts neerzet. Dit kost zo’n €100-150 per maand, maar wellicht kan er iets goedkopers gevonden worden.

5.)    Wat levert het jou op?

Allereerst moet ik voorop stellen dat je dit niet moet doen om rijk te worden. Je grootste motivatie moet het avontuur en de lol zijn. Als dit je motivatie is dan kan je een leuk zakcentje verdienen en ondertussen een heleboel leuke en unieke ervaringen op te doen!

Toch eventjes over cijfers, omdat ik weet dat mensen dat willen horen… De omzetten per maand variëren tussen de €500,- en €4000,- per maand. De gemiddelde marge op een ijsje is +/- 70%. Hoeveel omzet je draait ligt voor een groot gedeelte aan jezelf. Als jij 6/7 dagen per week erop uit gaat, dus ook op de dagen dat je denkt dat er geen handel te halen is, dan verdien je het meeste.

6.)    Wat zijn de restricties?

Wat mij betreft zijn er geen restricties. Je mag je eigen assortiment bepalen (in overleg met de klanten?!) , je eigen prijzen bepalen (ook in overleg met je klanten!?) je eigen verkoopplekken en vergunningen aanvragen, je eigen social media acties bedenken en ga zo maar door. The sky is the limit!

Het enige dat ik belangrijk vind is dat Socialijs de social media ijscoman van Utrecht blijft.

7.)    Voor wie is dit interessant?

Zomaar wat voorbeelden:

-          Jij bent een student die zijn afstuderen uit wilt stellen (of nog niet genoeg punten heeft om af te studeren).

-          Je hebt altijd al ijscoman willen worden, maar vind de investering en het risici te groot om zelf op te starten.

-          Je komt net terug van een wereldreis en zoekt een leuk baantje voor de zomermaanden.

-          Je hebt net je internetbedrijfje voor miljoenen verkocht aan een Fortune500 bedrijf en zoekt iets leuks om je bezig te houden de aankomende maanden.

-          Je bent net afgestudeerd, maar kan geen baan vinden vanwege de crisis.

-          Een combinatie van bovenstaande.

Ik hoop dat het een en ander wat duidelijker is en dat de ideale kandidaat zich binnenkort bij mij meldt, dit kan via de bekende wegen (Facebook Twitter E-Mail). Mocht dit niet het geval zijn, dan zal ik met pijn in mijn hart optie 2 en 3 moeten onderzoeken.

Zomerse Groeten,

Marten

In mijn vrije tijd ben ik gek van wielrennen, de mooiste sport die er is.  Simpel gezegd gaat wielrennen er om, om zo snel mogelijk van a naar b te gaan, al is dat net zo’n loze bewering als de uitspraak dat voetballers ‘doelloos achter een bal aanrennen’. Als ik haast heb gedraag ik me als een wielrenner. Ik wil als eerste weg zijn bij het stoplicht, hou ik wedstijdjes met (fictieve) tegenstanders om als eerste een verkeersbord te passeren en trap extra bij zodra het stoplicht op oranje springt. De zwaarste stukken zijn de bruggen die ik onvermijdelijk moet beklimmen. Je moet je voorstellen dat ik niet alleen mijn eigen 70 kilo mee naar boven sleep, maar ook een bakfiets vol met ijs. Het totale gewicht dat ik mee naam boven neem is al snel ruim 125 kilo! Om de bruggen dragelijk te maken vergelijk ik ze in mijn gedachten met cols uit de Alpen, Dolomieten en Pyreneeën. Zo noem ik de Vleutensebrug ‘Alpe d’Huez’ (vanwege de haarspeldbochten van het kanaal naar de brug) en vergelijk ik de Prins Clausbrug met de ‘Angliru’ vanwege de steiltegraad die alsmaar oploopt. De beklimmingen zijn zwaar, maar te dankzij het stellen van korte termijn doelstellingen (kom op, tot die putdeksel!!)  kom ik altijd fietsend boven.

Gelukkig zijn er ook momenten dat ik geen haast heb en ik rustig aan kan doen. Ik drijf lekker mee met het verkeer, zwaai naar de rondvaartboten op de gracht en laat me inhalen door oudjes op elektrische fietsen. Het langzame vervoer door de stad geeft me alle tijd om eens om me heen te kijken, en ik kan jullie vertellen dat Utrecht een geweldige stad is om te bekijken vanaf de bakfiets! Van de Amsterdamsestraatweg tot de Uithof, van Wittevrouwen tot Lombok, overal zijn er mooie gebouwen te vinden. Als je 25 jaar lang dagelijks in Utrecht bent raak je aan sommige dingen gewend. Op de bakfiets heb ik geleerd om als een toerist naar Utrecht te kijken. Ik kan jullie allemaal aanraden om eens als toerist naar de dom, de munt of het Galgenwaard stadion te kijken. Je komt de mooiste dingen tegen!

Tip: Op het blog van Het is Koers schrijf ik zo af en toe ook een verhaaltje over wielrennen.

Ik was al even wakker, maar de rinkelende telefoon maakt het noodzakelijk om de slaap uit mijn ogen te wrijven. Er staat een onbekend nummer op mijn smartphone. Opnemen dus maar. ‘’Marten Schuurman, Socialijs’. Ik vind het wel stoer om zo de telefoon op te nemen. ‘Goedemorgen, politie Utrecht met Jan Pietersen’. Ik schrik me rot, dit had ik niet verwacht. Ik heb een schoon geweten, dus denk meteen met wie er wat gebeurd zou kunnen zijn. ‘U bent ijscoman?’, ‘Ja, dat klopt’. Waar zou dit over kunnen gaan? Overtreding van de regels van mijn ventvergunning? Ik zoek de randjes wel op, dat klopt. Maar ik blijf volgens mij altijd binnen de lijntjes van het toelaatbare. ‘Uhm, ik ben morgen jarig en zou graag mijn collega’s trakteren op ijs’. Pfoew, dat is een opluchting! Ik handel het gesprek professioneel af en val nog even een halfuurtje in een diepe slaap.

De volgende dag plaats is onderstaande tweet vanaf de binnenplaats van politiebureau paardenveld. Een plek waar je normaal gesproken alleen komt als je iets hebt gedaan wat niet mag.

De foto zegt veel, maar niet alles.

Er komt een oude man naar me toe, hij duwt zijn vrouw, die in een rolstoel zit, richting mijn ijskar. Hij vraagt me waar al die studenten vandaan komen. Hij hoopte samen met zijn vrouw rustig een ijsje te eten in het park. Ik antwoord dat het Uitweek is en dat het nog wel een weekje onrustig is in de stad. Teleurgesteld kijken de twee me aan. ‘Aan de andere kant van het park is het rustig, daar kunt u uw ijsje wel rustig opeten’ zeg ik, in de hoop ze toch te verleiden tot het kopen van een ijsje. De man antwoord me dat hij erg moe is van het duwen en dat hij het liefst even wil zitten. Ik besluit de stoute schoenen aan te trekken en een belachelijk voorstel te doen: ‘Wat nou als ik uw vrouw naar de andere kant van het park duw en u mijn ijskar naar de andere kant van het park fietst?’. Ik heb alweer spijt als ik het gezegd heb, maar de ogen van de man beginnen te glunderen! ‘Meent u dat? Ik heb altijd al eens ijscoman willen zijn’.

Een paar minuten later stond er een oude man ijs te verkopen met mijn ijskar. Ondertussen heb ik lekker een kwartiertje van de zon genoten en een leuk gesprekje over koetjes en kalfjes met de vrouw gehad. Na een kwartiertje vond ik het wel genoeg geweest en heb ik beste man achter mijn kar vandaan moeten halen. Ik gaf de twee een ijsje en terwijl de man liefdevol het ijsje deelde met zijn vrouw maakte ik de foto en twitterde: ‘Liefde is… samen een ijsje eten’.

PS: Ik heb deze foto zonder toestemming gemaakt. Mocht ik daarmee iemand beledigen of mocht iemand er aanstoot aan nemen dan hoor ik dat graag via info@socialijs.com. Ik vind het een te mooie foto en een te mooi verhaal om niet te plaatsen.

Ik staar geconcentreerd naar mijn telefoon en heb daarom niet direct door dat er langzaam een auto naar mijn ijskar rijdt. Ik kijk nonchalant op en zie een Audi met geblindeerde ruiten en een Belgisch nummerbord. Ik vrees meteen het ergste, want de parkeerplaats is uitgestorven. Ik bedenk me snel hoe veel geld ik bij me heb, gelukkig valt het nog mee. De auto stopt voor de ijskar en een raampje gaat langzaam open. Er zit een klein mannetje achter het stuur.

Het kleine mannetje herken ik direct. Met een zacht Belgisch accent vraagt Dries Mertens: ‘Verkoopt u ook ijsjes?’. Mijn hart gaat nog sneller kloppen dan het al deed. DE Dries Mertens vraagt of ik een ijsje voor hem heb. Ik stamel iets in de trant van: ‘Natuurlijk, wat wil je hebben?’. Dries stapt uit en kijkt aandachtig naar mijn assortiment. ‘Hmmm, het liefst neem ik een Ben & Jerry’s maar mijn dieet laat dat niet toe, doe maar een raketje’. We hebben het daarna nog een tijdje over FC Utrecht, zijn blessure (hij is aan het revalideren),  ijscomannen (uit België) en het WK. Tussen neus en lippen door voorspeld hij nog even dat Nederland wereldkampioen wordt. Ik ben het daar niet mee eens. Bijdehand als ik ben vraag ik snel nog even of hij samen met mij op de foto wil. Dries stapt subtiel op een putdeksel zodat het lijkt alsof we even groot zijn.

Hij neemt een flinke hap van zijn raket en loopt met een grote glimlach richting de training. Ik pak mijn spullen weer in en ga, eveneens met een grote glimlach, door naar de volgende klant.

Ik vind het echt heel jammer dat door het onvoorspelbare weer ik minder (social media) acties heb kunnen doen dan gepland, omdat ik zodra de zon scheen een zakenman moest zijn en centjes moest verdienen. De schoorsteen moest immers ook roken. Ik had jullie het liefst veel meer ijsjes cadeau willen doen, maar door het onvoorspelbare weer was het onmogelijk om dingen in te plannen. Geloof me, ik heb veel achter de schermen bedacht, maar als het puntje bij paaltje kwam kon het (vaak vanwege het weer) niet doorgaan.

Een ander ding waar ik veel plezier van heb gehad is mijn PIN automaat die ik een zomer lang ter beschikking gesteld heb gehad van de stichting bevordering efficiënt betalen. Het was een test of jullie er behoefte aan zouden hebben en of het veiliger zou zijn voor mij. En ik kan jullie zeggen dat het van beide kanten uitstekend is bevallen. Er is door jullie veelvuldig met de kaart betaald. In totaal is ruim 23% van de ijsjes via Pintransacties betaald en dat is heel erg veel! Het heeft mij heel erg veel contant geld bespaard om mee over straat te gaan en hoewel ik een stoere vent ben, gaf het me toch een veilig gevoel dat ik minder geld kwijt zou raken bij een eventuele overval. Je kan niet voorzichtig genoeg zijn natuurlijk.

Vorig jaar had ik indrukwekkende cijfers over de verkoop van ijs via social media. Dit jaar heb ik daar geen grote groei in gezien. Nog steeds lag de verkoop van ijs via social media rond de 20%. Daar gelaten dat dit jaar alle aantallen lager waren dan vorig jaar en ik kan moeilijk inschatten of dit percentage hoger of lager zou zijn als het een zomer lang mooi weer was geweest.

Volgend jaar. Iedereen vraagt me naar de zomer van 2012. Ik zal eerlijk met jullie zijn. De kans dat ik zelf op de ijsbakfiets klim is nihil tot uitgesloten. Ik ben op dit moment bezig met afstuderen en als het goed is haal ik in Januari mijn diploma. Op dat moment hoop ik full-time te gaan werken. Daarnaast had ik Socialijs bedacht alszijnde een tweejarig project dat ik uit zou werken omdat het een diepgekoesterde droom van mij was om ijscoman te worden. Die droom heb ik geleefd en daar houdt het wat mij betreft mee op. Ik ben marketeer en niet per se een ijscoman. Toch is het bedrijf veel te leuk om mee te stoppen en sta ik nu dus voor de uitdaging om te bedenken hoe nu verder te gaan. Het meest voor de hand liggende is wat mij betreft om een leuke student(e) te vinden met heel veel vrije tijd en de droom om de nieuwe socialijscoman/vrouw van Utrecht te worden. Sollicitaties kunnen gestuurd worden naar info@socialijs.com. Misschien laat ik jullie (mijn klanten en fans) wel meebeslissen wie het moet worden.

Daarnaast heb ik het plan om dit blog wat actiever te gaan gebruiken. Als ijscoman ben ik op de mooiste plekken van Utrecht geweest, heb ik enorm veel anekdotes opgedaan en heb ik mooie foto’s gemaakt. Elke dag van een ijscoman zit vol verhalen en ik wil die verhalen graag met jullie delen. Hou dit blog dus in de gaten aankomende winter om een beeld te krijgen wat ik als ijscoman allemaal heb meegemaakt!

Tot zover deze reflectie en blik op de toekomst. Zomerse Groeten!

Marten Schuurman

Socialijs

Sinds een aantal weken is het even wennen als klanten met hun kaart willen betalen. Ook op mijn automaat is ‘het nieuwe pinnen’ doorgevoerd. Nadat ik een aantal wijzigingen in heb moeten voeren in de instellingen van de automaat kan de pas vanaf nu niet meer door de gleuf gehaald worden maar moet je pas aan de onderkant van de pin-automaat gestopt worden.

Waarom ‘het nieuwe pinnen’ vraag je je misschien af? Allereerst heeft het voor mij als winkelier een aantal voordelen, maar zeker ook voor jou als klant is het er weer een stukje veiliger op geworden. Ik krijg veel toeristen aan mijn kar en nu kunnen ook zij met hun eigen kaart bij mijn automaat betalen. Dat is natuurlijk heel erg fijn! Voor jullie is het grootste verschil is dat je niet meer betaald via je magneetstrip maar met je chip. Dit zorgt er voor dat jij minder kans hebt om te worden geskimd. Niet dat ik daar aan zou doen, maar je weet maar nooit, dieven zijn handig en slim genoeg tegenwoordig.

Twee tips zodat het pinnen nu net zo soepel gaat als voorheen:
1.) Hou je pas de hele transactie in de automaat zitten, als je hem er te vroeg uit trekt dan mislukt de transactie en moet het nog een keer.
2.) Vergeet je pas niet uit de automaat te halen! Ik zal er ook altijd op letten, maar als je haast heb en je bent het niet gewend kan ik me voorstellen dat je het vergeet.

Blijf allemaal vooral bij me betalen met je kaart! Ik ben nu een paar maanden bezig en ik ben meer dan tevreden over de pin-automaat. Ik voel me veiliger, omdat ik minder geld over straat versleep en het levert me omzetverhoging op. Het is tot nu toe een perfecte investering geweest!

Zomerse Groeten,

Socialijs

Wat me dit jaar opvalt is dat festivals als paddestoelen uit de grond springen en niet meer weg te denken zijn uit de UITagenda’s van vele steden. Deze groei zag ik vorig jaar al, maar dit jaar is er in de zomermaanden bijna geen enkel weekend meer zonder zo’n dansfestijn. Echter, eentje die in het teken van duurzaamheid staat had ik nog niet gezien, tot onlangs. Ik werd gevraagd om als ijscoman te staan op de We Beat The Mountain Day op 20 Mei op het Domplein. Dit initiatief is gestart door de WBTM stichting met als doel het verkleinen van de wereldwijde afvalberg middels recycling en de waarde van afval. Iets wat heel erg goed aansluit bij mijn bedrijfswaarden!

Er is een superleuk programma opgezet. Het Domplein in Utrecht wordt omgetoverd tot dansvloer en tussen het dansen door kun je producten kopen die gemaakt zijn van gerecycled materiaal zoals tassen, kleding, sieraden en kunst. Ook zal er geprobeerd worden om het wereldrecord te verbreken van het grootste kunstwerk van gerecycled afval. Uiteraard kan je ook van mijn ijsjes genieten!

DJ’s Alwin Goedhart (SJU, Winkel van Sinkel), Quentin van Honk (Supperclub, Lief Festival), Erik Heijting (Fresh FM, Twstd), Bas Struik (Lief Festival, Soenda, Amsterdam Dance Event) en Pinxt (Lief Festival, Subculture) zijn er ‘s avonds om hun beats laten horen. Bij Seats2Meet (waar ik afgelopen winter, en nu nog steeds, vaak heb gewerkt) kan je de hele dag inspiratie opdoen door verschillende workshops en presentaties.

Socialijs is er bij! Kom jij ook? Geef dat dan even aan op het Facebook-event: http://www.facebook.com/event.php?eid=169307883108177.

Tot de 20e? Zomerse Groeten!